Δεκέμβριος 2004.Η σκέψη ν’ ασχοληθώ μ’ ένα περιοδικό δημιουργώντας το απ’ την αρχή, άρχισε να με αφυπνίζει απ' την μακρόχρονη αδράνεια –από καιρό και για τα καλά βιωμένη… Όταν ξαφνικά, απ΄το τίποτα και το πουθενά, εκεί που δεν το περιμένεις εμφανίζεται μια ιδέα κι ένα πείσμα για να πραγματοποιήσεις κάτι που σχεδόν όλοι χαρακτηρίζουν ωραίο αλλά ουτοπικό, τότε, μια σειρά γεγονότων-αν έχεις δίκιο-θα σε οδηγήσουν εκεί που πρέπει.
Όλα αυτά δεν θα συνέβαιναν, αν δεν είχαν παρουσιαστεί τα εμπόδια στην πορεία (ήταν τότε που είπα: "εντάξει… ευχαριστώ… να μερικά όμορφα εμπόδια, να μερικές όμορφες αρνήσεις" !).
Τώρα καταλαβαίνω πως είχαν υψωθεί φράγματα, για να με επαναφέρουν σε ιδανικά υψηλότερα: στην ανάγκη να δημιουργηθεί μια δίοδος φωτός στο γκρίζο κι άραχνο που μας περιβάλλει…".
Με πήγε ένας φίλος στο "Ash in Art" και ήταν εκεί η Πηνελόπη, επικεφαλής του εργαστηρίου ζωγραφικής. Χρησιμοποιούσανε ακουαρέλες, χαρτιά και πινέλα και εκείνη την ημέρα δοκιμάζανε μια ενδιαφέρουσα τεχνική πάνω σε γυαλί.
Αφού έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις, πήρα θέση στην επιφάνεια εργασίας. Άρχισα να βάζω με μια σπάτουλα- στο γυαλί που είχαν εκεί γι’αυτό το σκοπό-λίγο μπλε, λίγο κόκκινο και κάτι άλλα χρώματα που βρήκα μπροστά μου, τα πασάλειψα ελάχιστα και πίεσα πολύ προσεκτικά ένα κομμάτι χασαπόχαρτο για να αποτυπωθεί το "έργο" του…καλλιτέχνη.
Το αποτέλεσμα ήταν ονειρικό, το χρώμα είχε απλώσει και θύμιζε σύννεφα που σχηματίζουν περίεργες απεικονίσεις καθώς ταξιδεύουν στον ουρανό...εντυπωσιάστηκα!Λέω, κοίτα, εγώ ο άσχετος έκανα αυτό το πράγμα;
Την επομένη αγόρασα χρώματα, χαρτιά κι όλα τα απαραίτητα και αποφάσισα να στρωθώ κάτω, χωρίς να σηκώσω κεφάλι ούτε στιγμή. Έπρεπε να φτιάξω οπωσδήποτε κάτι όμορφο, κάτι που θα χαιρόμουν να το βλέπω στον τοίχο, κάτι κυρίαρχο και επιβλητικό. Είχα και κάποιους φίλους ζωγράφους που έταζαν κατά καιρούς από έναν πίνακα, αλλά τους περιμένω ακόμη! Λέω, έτσι είστε;Θα κάτσω να τον φτιάξω μόνος μου…Για πάρτη μου!".
Είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος με τα χέρια(χειρώνακτας), τη σκέψη(φιλόσοφος) και την καρδιά του(εραστής), μπορεί να κάνει πολλά: να καλλιεργήσει , να δημιουργήσει απ’την αρχή, να αγγίξει, να «ταξιδέψει», να αγαπήσει…ακόμα και να καταστρέψει, τα πράγματα που αγαπάει.
Πίσω στα έξι μου χρόνια, μυρίζω την αρμπαρόριζα της γιαγιάς, ακούω το τρίξιμο της πόρτας, τα ξύλα που σκάνε στη μασίνα, αφουγκράζομαι το ζεστό αυγό της Σταχτούλας στην αυλή, πρωί - πρωί ...τα καίσια...τα τζάνερα...το μυρωδάτο παντεσπάνι...τις πρώτες διαδρομές στον άγνωστο καινούργιο κόσμο.
Αποφάσισα τελικά να φτιάξω ένα μεγάλο πρόσωπο, με μεγάλα μάτια. Δεν ξέρω ακριβώς τον λόγο. Πρέπει να’χα στο μυαλό κάτι τεράστια αφρικανικά τοτέμ που πάντα τραβούσαν την προσοχή μου με το μέγεθος και την σαφήνειά τους.
Κάποια στιγμή- και ενώ είχαν περάσει σχεδόν δυο βδομάδες- βρέθηκα απέναντι σε δυο τεράστια μάτια(σκέτα μάτια, χωρίς πρόσωπο) που με κοιτούσαν στο ημίφως του σαλονιού!
Στην αρχή σχεδίασα με το μολύβι ένα υποτυπώδες περίγραμμα, για να ξέρω πού θα φτάνουν τα όρια του χρώματος που θα χρησιμοποιούσα και άρχισα να ανακατεύω τις μπογιές, χωρίς να ξέρω πού ακριβώς θέλω να φτάσω. Με οδηγούσαν βασικά, λίγο η τύχη, το ένστικτο, έβαζα κάθε φορά κι άλλο χρώμα, έσβηνα με λευκό καμιά μουτζούρα. Πίσω,για φόντο,έκανα μερικά "ορνιθοσκαλίσματα" για να γεμίσει το κενό που δεν μ’άρεσε έτσι κάτασπρο όπως ήταν.
Το "έργο" μου, τελείωσε, με κάποιες ατέλειες βέβαια, αλλά δεν με νοιάζει. Κυριαρχούν σ'αυτό τα μάτια, που παραπέμπουνε στα"όργανα πλοήγησης της ψυχής". Πίσω, φιγουράρουν οι λεκέδες και οι συννεφιές. Μπροστά, υπάρχει μόνο το "έτερον ήμισυ", που φτιάχτηκε με τα χέρια, με σκληρή προσπάθεια, ξενύχτι πάνω από ένα πληκτρολόγιο και λίγη "βοήθεια απ’τους φίλους ", αυτούς τους λίγους, ανθεκτικούς, καλούς φίλους, που δεν λιγοψύχησαν, που οραματίστηκαν απ'την αρχή το "μηδέν" της εκκίνησης στην τελική του μορφή:ένα περιοδικό σαν κι αυτό που ξεφυλλίζετε…Τους εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα,τα ανώτερα και τα πιο ευωδιαστά!
Άραγε, θα καταφέρουμε να παραμείνουμε ειλικρινείς μέχρι το τέλος;
Φώτης Παπαδόπουλος
